ขอคุยด้วยคน 03/16/2014 โดย ม.ล.จตุรพิธ ชมพูนุท

เวลานั้น พระจิตเจ้าทรงนำพระเยซูเจ้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อให้ปีศาจมาผจญพระองค์ เมื่อทรงอดอาหารสี่สิบวันสี่สิบคืนแล้ว ทรงหิว ปีศาจผู้ผจญจึงเข้ามาใกล้ ทูลว่า “ถ้าท่านเป็นบุตรพระเจ้า จงสั่งก้อนหินเหล่านี้ให้กลายเป็นขนมปังเถิด” มัทธิว 4:1-3

พระจิตเจ้านำพระเยซูเจ้าไปสู่ถิ่นทุรกันดารฉันใด พระอาจารย์เจ้าก็นำศิษย์ของพระองค์ไปสู่ถิ่นทุรกันดารฉันนั้น

ต่อมาอีกหกวัน พระเยซูเจ้าทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นน้องชายไปบนภูเขาสูงที่ปราศจากผู้คน (ถิ่นทุรกันดาร) มัทธิว 17:1

ถิ่นทุรกันดาร ปมายถึง ดินแดนร้างว่างเปล่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ใช้เลี้ยงสัตว์ไม่ได้ เพราะไม่มีหญ้า ไม่มีน้ำ ใครที่หลงเข้ามาในถิ่นทุรกันดาร ก็จะนั่งหดหู่ ซึมเศร้า ไม่กินข้าวไม่กินน้ำ ท้อแท้ ไร้อนาคต หมดแรง และปรารถนาความตาย

แต่สำหรับศิษย์ที่ติดสนิทกับพระอาจารย์เจ้า ผู้เดินตามการทรงนำของพระจิตเจ้า ผู้เดินติดตามพระเยซูคริสตเจ้า ในถิ่นทุรกันดาร ดินแดนแห้งแล้งมีแต่กลิ่นอายของความตาย ที่นั่น เขาจะพบกับพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า

แล้วพระวรกายของพระเยซูเจ้าก็เปลี่ยนไปต่อหน้าเขา พระพักตร์เปล่งรัศมีดุจดวงอาทิตย์ ฉลองพระองค์กลับมีสีขาวดุจแสงสว่าง มัทธิว 17:2

ที่มืดก็กลับสว่าง ที่อับจนก็มีหนทาง ที่ไร้ชีวิตก็กลับมีชีวิต ที่ที่ผู้คนไม่ปรารถนาจะไปก็กลับเป็นที่ๆ ศิษย์ของพระเยซูเจ้าอยากอยู่

เปโตรจึงทูลพระเยซูเจ้าว่า “พระเจ้าข้า ที่นี่สบายน่าอยู่จริงๆ” มัทธิว 17:4

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s